بیکسی

نۀ مې څوک و، نۀ مې پۀ کار شول

د بې کسۍ کاغذ پۀ جېب کې ګرځـــومه

پۀ فلسفه کې یې (اېنډویچویالیزم) بولي. یانې د تنهایۍ او بې کسۍ وروستی حد!

استاد الفت لیکي:

مېله وه، بې شمېره خلک راغلي وو، زما پر اوږه چا لاس کېښود، ویې پوښتلم، الفته یوازې یې؟

ما وویل، هو!

پۀ زړۀ کې مې ( ټک ) وشو، ته وګوره، چې بنیادم د زرګونو خلکو پۀ منځ کې هم ځان ته ( تنها ) ویلی شي.

چې ټول ملګري درنه لمن راونغاړي، د دې تنهایۍ شدت به دې د یوې بې پایانه سارا وګړی کړي.

کۀ زموږ ورځې راغلې، وعده ده، چې داسې به نۀ کوم!